Archiwum wpisów
Czerwiec 2015
P W Ś C P S N
« Maj   Lip »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  
Galeria

Uroczystość Ciała i Krwi Chrystusa, zwane potocznie Bożym  Eucharystia w procesji w Stargardzie Szczecińskim Ciałem, jest jednym z najbardziej uroczyście obchodzonych dni w całym roku liturgicznym. To kolejne ruchome święto. Przypada na jedenasty dzień po Zesłaniu Ducha Świętego (Zielonych Świątkach). Obchody Bożego Ciała, poza sferą kościelną, mają głęboki, ludowy wymiar.

Uroczystość Ciała i Krwi Chrystusa ustanowiona została przez papieża Urbana IV  w sierpniu 1264 roku. Decyzję tę zatwierdził papież Klemens V w 1314 roku. Święto to zostało ustanowione na skutek widzeń bł. Julianny z Cornillon. Pod ich wpływem biskup  Robert ustanowił w 1246 roku takie święto dla diecezji Liege. Dziesięć lat później zostało ono rozszerzone na Germanię. W 1263 miał miejsce cud eucharystyczny w Orvieto, gdy hostia w rękach wątpiącego w transsubstancjację księdza zaczęła krwawić.  Wydarzenia te zainspirowały papieża Klemensa do ustanowienia tej uroczystości.  Zadaniem tego święta było, i jest, przybliżenie wiernym różnych aspektów obecności Syna Bożego w Eucharystii. W Polsce po raz pierwszy obchodzono go już w 1320 roku w diecezji krakowskiej. Od XV wieku Boże Ciało było znane w całym kraju.

Cztery ołtarze i procesje

W dniu Bożego Ciała po zakończeniu uroczystej Mszy, formuje się procesja.  Prowadzony przez mężczyzn ksiądz niesie pod baldachimem monstrancję. Stąpa po obsypanej kwiatami drodze.  Wokół unosi się zapach kadzidła i rozlega dźwięk dzwonków. Idący w procesji wierni zatrzymują się przy czterech, polowych ołtarzach. Miejsca te przyozdabiane są zielonymi gałązkami, brzozami i kwiatami.  Dekoruje się także ulice i domy, wokół których przechodzi procesja.  W oknach stawia się święte obrazy, pali świece, zatyka się flagi. Uroczysty pochód zatrzymuje się przy każdym z polowych ołtarzy. Tam odśpiewywany jest odpowiedni fragment Ewangelii. Dawniej w miastach przy poszczególnych ołtarzach odgrywano sceny, w których występowały postacie biblijne. Recytowano religijne wiersze i śpiewano pieśni adoracyjne.  Na ukształtowanie się obchodzonej w Boże Ciało procesji znacząco wpłynęło naśladowanie uroczystych pochodów i wjazdów królów.

Liczba ołtarzy nie jest przypadkowa – symbolizują one cztery strony świata, cztery żywioły oraz cztery Ewangelie. Procesje mogą odbywać się również wokół świątyni i wtedy mają kształt koła, a nie jak poprzednio kształt kwadratu. Obydwie figury symbolizują doskonale ukończone dzieło, w którym nic nie trzeba ulepszać, ani zmieniać. Nie bez znaczenia jest sama liczba 8 – liczba dni oktawy, w których odbywają się procesje eucharystyczne. Ósemka jest liczbą doskonałą, zespala ze sobą dwa kwadraty (liczby 4), które zsynchronizowane oddają pełnię oraz jedność w wielości. Zarówno kwadrat, koło, a także liczba 8, która może być graficznie przedstawiona w formie figur geometrycznych tj. kwadrat czy prostokąt mają wszelkie cechy mandali, która oddziela sferę sacrum od profanum oraz jednoczy światło rozproszone w ludzkiej duszy.

Wianki

Podobnie jak w przypadku Zielonych Świątek, z roślinami używanymi do dekoracji ołtarzy w Boże Ciało na przestrzeni wieków związały się różne tradycje i zwyczaje. Są one pochodną słowiańskiej wiary w magię i moc przyrody.  Na Mszę z okazji Święta Ciała i Krwi Chrystusa dawni gospodarze przychodzili trzymając w reku wianki. Wianki wito głównie z leczniczych ziół. Dokładano do nich także gałązki drzew, które miały chronić od piorunów. Bardzo ważną rośliną była bylica -  nazywana bożym drzewkiem.  Używano macierzanki, mięty, podbiału, wrotycza, rozchodnika, stokrotek, rumianków i innych polnych roślin. Wszystkie one były w czasach przedchrześcijańskich używane przy składaniu ofiar bogom.

Wianuszki – wielkości dłoni – przewiązane czerwoną kokardką, po poświęceniu wieszano w kościele. Dekorowały one wnętrze przez całą oktawę święta. Po ośmiu dniach każdy zabierał swój wianek do domu. Wierzono, że nabierają one nadprzyrodzonej mocy. Nadawano im takie samo znaczenie jak wielkanocnym palmom. Zioła wykorzystywane do uwicia wianków wykorzystywano potem jako lekarstwo dla ludzi i zwierząt gospodarskich. Dym ze spalonych wianków miał także chronić od zarazy i odstraszać chmury gradowe.  Poświęconą macierzanką okadzano krowy w czasie cielenia. Lubczykiem leczono bóle gardła, gałązki poświęconej leszczyny miały chronić od uderzenia pioruna.  Przyniesione z kościoła wianki wieszano nad drzwiami do domów i stajen, zakopywano w rogach zagonów, wrzucano w fundamenty nowych domostw.

Źródło: http://franciszkanska3.pl/Boze-Cialo-w-tradycji–i-symbolice,a,20328

 

Możliwość komentowania jest wyłączona.