Archiwum wpisów
Luty 2016
P W Ś C P S N
« Sty   Mar »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
29  
Galeria

Na zdjęciu portret Henryka Sienkiewicza.

Senat Rzeczypospolitej Polskiej ustanawia rok 2016 Rokiem Henryka Sienkiewicza, by w setną rocznicę śmierci oddać należny hołd temu Wielkiemu Polakowi i przyczynić się do popularyzacji Jego twórczości oraz idei zawartych w Jego książkach – przede wszystkim patriotyzmu i przywiązania do tradycyjnych wartości. Senatorowie podkreślili, że poprzez swoją twórczość, publicystykę i działalność społeczną budził świadomość narodową, uczył dumy z polskości, umiłowania ojczyzny i zdolności do poświęceń.

Na zdjęciu Kopiec Henryka Sienkiewicza w Woli Okrzejskiej.

Henryk Sienkiewicz, pseudonim Litwos, ur. 5 maja 1846 w Woli Okrzejskiej, zm.  15 listopada 1916 w Vevey k. Lozanny – pisarz, publicysta, działacz społeczny.

Życiorys….

Pochodził ze zubożałej rodziny szlacheckiej, od 1855 przebywałNa zdjęciu Henryk Sienkiewicz w Szkole Głównej Warszawskiej. w Warszawie, gdzie w latach 1866-71 studiował w Szkole Głównej, potem na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim (nie złożył jednak egzaminu końcowego). W 1872-87 współpracował z prasą warszawską różnych orientacji. Początkowo pozostawał pod wpływem pozytywizmu, w latach 80 zbliżył się do obozu konserwatywnego.

Podróże…

Na zdjęciu Sienkiewicz w Zakopanem.

W 1876-78 przebywał w Stanach Zjednoczonych, później – we Francji. Pod koniec 1879 wrócił do Warszawy (1882-87 redagował Słowo). Wiele czasu spędził za granicą, najpierw opiekując się chorą żoną, Marią z Szetkiewiczów, potem lecząc się w uzdrowiskach austriackich, włoskich i francuskich. W 1886 odbył podróż do Stambułu i Grecji, 1888 – do Hiszpanii, 1891 – do Egiptu i Zanzibaru.  Przebywając w kraju najchętniej odwiedzał Zakopane. W 1914, po wybuchu I wojny światowej, wyjechał do Szwajcarii i osiadł w Vevey; tam też odbył się pogrzeb Sienkiewicza; jego prochy, sprowadzone w 1924 do Warszawy, zostały złożone w podziemiach katedry Św. Jana.

Działalność w sprawach publicznych…

Sienkiewicz często występował z inicjatywami w sprawach publicznych, uczestniczył w działalności społecznej, należał między innymi do współzałożycieli Kasy im. J. Mianowskiego (1881) i Polskiej Macierzy Szkolnej (1905). W latach 1899-1900 był prezesem Warszawskiej Kasy Przezorności dla Literatów i Dziennikarzy. W okresie rewolucji 1905, zbliżony do ND, potępiał strajki i akcje zbrojne, a w wyborach do I i II Dumy Państwowej, nawoływał do poparcia stronnictw prawicowych. Wielokrotnie występował przeciw antypolskiej polityce Prus (m. in. List w sprawie wrzesińskiej 1901, List otwarty do J.C.M. Wilhelma II, króla pruskiego 1906. Był też inicjatorem i wydawcą międzynarodowej ankiety Prusse et Pologne 1909) i Rosji (anonimowy List otwarty Polaka do ministra rosyjskiego 1904). W 1915-16 pełnił funkcję prezesa Szwajcarskiego Komitetu Generalnego Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce.

 Twórczość…

Znaczną część wczesnej twórczości pisarza stanowiły umieszczane głównie w Gazecie PolskiejNiwie felietony, reportaże i recenzje, w których okazał się bystrym obserwatorem obyczajowości i kultury. Przenikliwością spostrzeżeń, a także plastyką opisów wyróżniły się Listy z podróży do Ameryki (1876-78) oraz Listy z Afryki (1891-92). W epice rozpoczął od powieści z życia młodzieży studenckiej Na marne ( 1872) i pozytywistycznej w swej tendencji Humoresek z teki Worszyłły (1872). Sentymentem dla tradycji szlacheckiej były owianeNa zdjęciu Henryk Sienkiewicz w swoim gabinecie. wspomnieniowo-gawędziarskie opowiadania Stary sługa i Hania (oba 1880). W innych nowelach okazał się twórcą najbardziej wyrazistych w literaturze epoki obrazów niedoli chłopa – ciemnego i bezradnego wobec urzędniczej samowoli (Szkice węglem 1880), zmuszonego do walki za cudzą sprawę (Bartek zwycięzca 1882), pozbawionego możliwości rozwinięcia swych uzdolnień (Janko Muzykant 1880), ginącego na obczyźnie w walce z przeciwnościami losu (Za chlebem 1880). Stworzył też przejmujące obrazy wygnańczej niedoli i patriotycznej nostalgii (Latarnik 1882) oraz niedoli polskiego dziecka w zaborczej szkole (Z pamiętnika poznańskiego nauczyciela 1880). Zapowiedzią zwrotu Sienkiewicza ku historii był utwór Niewola tatarska (1880). Odosobnioną próbę dramatu stanowiła sztuka społeczno-obyczajowa – Na jedną kartę (1879).

Niebawem Sienkiewicz skoncentrował się na powieściach z dziejów Polski XVII-wiecznej dotyczących: wojny z Kozakami – Ogniem i mieczem (t.1-3 1884), najazdu szwedzkiego – Potop (t. 1-6 1886), wojen z Turcją – Pan Wołodyjowski (t. 1-3 1887-88). Cykl ten, nazywany Trylogią, należy do najpopularniejszych w polskiej literaturze. Do tematyki współczesnej powrócił w powieści Bez dogmatu (1890). Pisana w formie dziennika, wypełnionego głównie autoanalizą i refleksjami, była na tle ówczesnej prozy polskim utworem nowatorskim. W Rodzinie Połanieckich (1895) pisarz z widoczną sympatią nakreślił postać energicznego przedsiębiorcy, który dorobiwszy się pieniędzy, powraca do sfery ziemiańskiej i odnajduje sens życia w szczęściu rodzinnym. Powiązania ze współczesnością miały także późniejsze powieści historyczne – Quo vadis (1896), Krzyżacy (1900). Niepowodzeniem twórczym okazała się niedokończona powieść z czasów Jana III Sobieskiego Na polu chwały (1906) oraz Wiry (1910), będące rozrachunkiem ideowym z ruchem rewolucyjnym. W Pustyni i w puszczy (1911) Sienkiewicz udatnie przystosował swe sposoby konstruowania fabuły i postaci na potrzeby powieści przygodowo-podróżniczej dla młodzieży. Ostatnim utworem Sienkiewicza była powieść Legiony (1914), gloryfikująca patriotyzm młodych bohaterów walczących pod sztandarami gen. J.H. Dąbrowskiego.

Twórczość pisarza zyskała mu wiele dowodów uznania, między innymi członkostwo AU (1893) i Cesarskiej Akademii Nauk w Petersburgu (1896). W 1900 został uczczony jubileuszem 25-lecia pracy literackiej (który właściwieNa zdjęciu posiadłość Sienkiewicza w Oblęgorku. przypadał w 1897 r.). Otrzymał wówczas posiadłość ziemską Oblęgorek. W 1905 została mu przyznana Nagroda Nobla za “znakomite zasługi jako pisarza epickiego”. Choć oceny twórczości Sienkiewicza podlegały zmianom (uważano go za następcę wieszczów, ale także atakowano za idealizowanie szlachetczyzny i apologię współczesnego groszoróbstwa, za schlebianie narodowi i powierzchowność intelektualną), bezspornie jest jednak w literaturze polskiej najwybitniejszym powieściopisarzem historycznym, mistrzem prozy artystycznej.

Źródło:

Twórczość Henryka Sienkiewicza / Julian Krzyżanowski .- Warszawa, 1976.

Kto to był? / Zbigniew Przyrowski .-Warszawa, cop. 1996.

Wielka encyklopedia PWN. T. 25 .- Warszawa, 2004.

http://wiadomosci.onet.pl/kraj/senat-ustanowil-rok-2016-rokiem-henryka-sienkiewicza/l8cpsl

http://www.parlamentarny.pl/ludzie/rok-2016-rokiem-henryka-sienkiewicza,3403.html

Źródło fotografii:

http://culture.pl/pl/artykul/henryk-sienkiewicz-w-anegdocie

Możliwość komentowania jest wyłączona.