PostHeaderIcon Wiatr od morza

Stefan Żeromski

Dzisiaj umarł Żeromski, cios to dla mnie okrutny z wielu powodów. Umarł na serce. Był o parę lat starszy ode mnie, ale miał szaloną wolę życia i energię. Strata ta polskiej literatury niezastąpiona. Uwielbiałem Go jako genialnego pisarza. Naturalnie, ta nagła śmierć źle podziałała i na mój stan zdrowia. Teraz bowiem na mnie przychodzi kolej umierania.

Władysław Reymont, 20 listopada 1925 

 

Stefan Żeromski 
herbu Jelita
12.10.1864 – 20.11.1925

polski prozaik, publicysta, dramaturg,
nazwany "sumieniem polskiej literatury";
pierwszy prezes Polskiego PEN Clubu

Ur. 14.11 1864. Strawczyn (Kieleckie), zm. 20.11.1925, Warszawa. Pochodził ze zubożałej rodziny szlacheckiej o tradycjach patriotycznych. W 1874-86 uczył się w gimnazjum w Kielcach. […] W 1886-88 studiował w półwyższym (nie miał świadectwa dojrzałości) Instytucie Weterynaryjnym w Warszawie; działał też w nielegalnych kołach młodzieżowych oraz w tajnym Związku Młodzieży Polskiej (ekspozyturze Ligi Polskiej). Z powodu braku środków do życia musiał przerwać studia i 1888-91 zajmował się guwernerką, m. in. w Nałęczowie. W 1892 wyjechał po raz pierwszy za granicę (odwiedził m. in. Wiedeń, Monachium, Pragę) W Szwajcarii był bibliotekarzem w Polskim Muzeum Narodowym w Rapperswilu. Po powrocie do Warszawy 1897-1904 pracował w Bibliotece Ordynacji Zamojskich, później zajmował się wyłącznie pisarstwem. […] W 1918 należał do organizatorów polskiej władzy państwowej na Podhalu, pełnił funkcję prezydenta tzw. Republiki Zakopiańskiej. Od 1919 w Warszawie (od 1924 mieszkał w Zamku Królewskim), brał udział wraz z Janem Kasprowiczem w akcji plebiscytowej na Warmii i Mazurach. W 1920 założył Towarzystwo Przyjaciół Pomorza, był współtwórcą i pierwszym prezesem Związku Zawodowego Literatów Polskich. W 1924 założył polski oddział Pen Clubu.
Żeromski patriota, społecznik i moralista był jednocześnie poetą urody i pełni życia, zarówno w impresjonistycznych i lirycznych opisach przyrody jak i w obrazach fascynacji miłosnej. Odchodząc od epickiego obiektywizmu, rozwinął typ narracji przepełnionej liryzmem, prowadzonej często w formie "utajonego pamiętnika", fikcję fabularną łączył z elementami publicystyki i rozważaniami erudycyjnymi. Świat jego utworów, choć przepojony mrokiem i smutkiem, zawiera jednak wielką siłę krzepiącą, płynącą z protestu przeciw krzywdzie i cierpieniu. W 1924 kandydował do Nagrody Nobla, 1925 był pierwszym laureatem państwowej nagrody literackiej.

Źródło: Wielka encyklopedia PWN, t. 30. – Warszawa, 2003
Źródło fot.: Wikipedia

Wiatr od morza

Żeromski w naszych zbiorach:

Dzieje grzechu / S. Żeromski. – Szczecin 1985
Dzienniki / S. Żeromski. – Warszawa 1953
Ludzie bezdomni / S. Żeromski. – Warszawa 1989
Sen o szpadzie. Pomyłki / S. Żeromski. – Warszawa 1956
Syzyfowe prace / S. Żeromski. – Warszawa 1971
Walka z szatanem / S. Żeromski. – Warszawa 1970
Opowiadania / S. Żeromski. – Warszawa 1981
Wierna rzeka / S. Żeromski. – Wrocław 1978
Rozdzióbią nas kruki, wrony / S. Żeromski. – Warszawa 1983
Promień / S. Żeromski. – Warszawa 1985

Możliwość komentowania jest wyłączona.

Archiwum wpisów
Listopad 2015
P W Ś C P S N
« Paź   Gru »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30  
Kategorie