Spacer po bibliotece
Adres

Filia nr 2,
ul Wróblewskiego 67
tel. 42 688-31-30
mapa

wait
wait

PostHeaderIcon “Ale wymyślone baśnie i historyjki są do niczego, prawdziwe zaś przychodzą same (…) – Hans Christian Andersen (1805 – 1875)

 

Andersen W niewielkim miasteczku Odense na północy Danii zapadła już noc i tylko w domu Andersenów tliła się jeszcze lampa. Jej nikłemu światłu towarzyszył jasny blask księżyca, który oświetlał dom i jego ubogich mieszkańców. Właśnie tej nocy, […] na świat przyszedł chłopiec. Rodzice nadali mu imiona Hans Christian. Nad jego kołyską pochyliły się trzy osoby: mama, tata i babcia, i złożyły mu życzenia na całe przyszłe życie. […]

W poszukiwaniu szczęścia /W. Piasecka. – Kraków, 2001
Bajki ze starego kufra / H.C.Andersen.- Warszawa, 2006 (il.)

Był synem szewca i niepiśmiennej praczki, urodził się 210 lat temu – 2 kwietnia 1805 roku w Danii, gdzie mieszkał z rodzicami w najbiedniejszej dzielnicy prowincjonalnego miasteczka Odense. Jako dziecko słuchał wielu opowieści babci. To ona wprowadziła go w krainę baśni, a zapamiętane motywy z jej opowieści znalazły się później w utworach dorosłego już Andersena. Wielkim wydarzeniem w życiu Hansa była wizyta w teatrze, gdzie obejrzał “Kopciuszka”. Choć niewiele z niego zrozumiał bo aktorzy rozmawiali w obcym języku, to od tego dnia postanowił, że zostanie aktorem i będzie sławny.

                        Dom rodzinny H.C. Andersena, obecnie muzeum.               Pisarz mieszkał tu w  dzieciństwieDom rodzinnyDom rodzinny

źródło: www.museum.odense.dk

     Jednak życie starszego nieco Hansa Christiana nie zawsze było szczęśliwe. Jego rodziców nie było stać na opłacanie nauki syna. Hans trafia do Szkoły dla Ubogich w Odense, opłacanej z królewskiego skarbca.

[…]Andersenom źle wiodło się w życiu. Częstym gościem w ich maleńkim domku była bieda. Zdarzało się, że całymi dniami nie było nic do jedzenia. Nie było za co kupić ubrań ani butów, ani nawet drewna na zimę. W takie zimowe wieczory, kiedy mróz malował na biało okna, Hosi rozgrzewał w dłoniach mały metalowy krążek i przykładał go do szyby, aż robiła się w tym miejscu przezroczysta. Mógł wtedy jednym okiem wpatrywać się przez dziurkę w ciemność nocy i wyobrażać sobie najprzeróżniejsze rzeczy. Właśnie w taką noc spotkał w swoich marzeniach Królową Śniegu, która leciała na śnieżnych saniach, unosząc Kaja do Lodowej Krainy.[…]”

W poszukiwaniu szczęścia /W. Piasecka. – Kraków, 2001

     Mając zaledwie 14 lat, po śmierci ojca i powtórnym zamążpójściu matki, Hans Christian wyrusza do Kopenhagi by realizować swoje marzenie – od dawna bardzo chciał zostać aktorem. W stolicy przez trzy lata zabiegał o angaż w teatrze, jednak niestety nie udało mu się go zdobyć. Namiastką spełnionego marzenia była kariera śpiewaka, ale mutacja, którą dorastający Hans przechodził nie pozwoliła mu dłużej pracować na scenie.
      Naukę w szkole średniej Andersen zaczął dużo później, bo dopiero jako siedemnastolatek. Początkowo miał duże trudności w nauce, ale dzięki uporowi i systematycznej pracy nadrabiał zaległości. Świadectwo dojrzałości otrzymał w roku 1828, wkrótce debiutował też jako pisarz.  
Nie był to łatwy okres. Przez pierwsze 6-8 lat swojej pisarskiej kariery  cierpiał biedę, a zależność od dobroczyńców na zawsze pozostawiła ślad. Przekonujemy się o tym czytając jego pamiętniki czy bajki (np. Dziewczynka z zapałkami, Niegodna kobieta).
                                                                                               Andersen choć nigdy nie założył rodziny i nie miał własnych dzieci, bardzo je lubił, wśród dzieci czuł się swobodnie i bezpiecznie. Wycinanka Andersena Dzieci też go lubiły, pisarz czytał im baśnie, wycinał wycinanki i rysował. O jego zdolnościach plastycznych świadczą też rysunki zdobiące dzienniki z wielu podróży które odbył. Pisarz uwielbiał podróżować,  zwiedzać obce kraje i zawierać nowe znajomości. Był w Niemczech, Francji, we Włoszech, potem pojechał na Bliski Wschód, do Portugalii, Hiszpanii i Norwegii.

    W roku 1867 Andersen został honorowym obywatelem Odense, to wyróżnienie sprawiło mu ogromną radość. Natomiast w roku 1875 przy okazji uroczystych obchodów jego 70-tych urodzin pisarz został odznaczony Krzyżem Komandorskim przez króla Danii, Christiana IX.                                                                                                Kilka miesięcy późnej 4. sierpnia 1875 roku Hans Christian Andersen zmarł w  Kopenhadze.

     W Odense, w rodzinnym mieście pisarza w roku 1905 powstało Muzeum Hansa Christiana Andersena, w którym zgromadzono pamiątki związane z jego życiem i twórczością

Dom rodzinny

źródło: www.museum.odense.dk

     Dziś nazwisko Hansa Christiana Andersena należy  do najbardziej znanych na świecie. Pisarz sławę zdobył nie dzięki powieściom i sztukom teatralnym, które również pisał, ale dzięki bajkom i niezapomnianym postaciom – Królowej Śniegu, Księżniczce na ziarnku grochu, Brzydkiemu Kaczątku, Małej Syrence, Calineczce i wielu innym. Jego bajki są czytane i kochane przez następne pokolenia.

          Kopenhaga. Pomnik Małej Syrenki
                                 źródło: www.wnieznne.pl/kopenhaga

     Syrenka, bohaterka jednej z baśni H.C. Andersena wita żeglarzy zawijających do portu w Kopenhadze. Pomnik Małej Syrenki stał się jednym z najbardziej znanych symboli Kopenhagi. a w Ogrodzie Królewskim stoi pomnik pisarza.

     Od roku 1956 przyznawany jest Medal im. Hansa Christiana Andersena, (zwany też “Małym Noblem”). jest to wyróżnienie przyznawane co 2 lata najwybitniejszym twórcom książek dla dzieci. Początkowo medal otrzymywali jedynie pisarze, w 1966 r. dołączyli do nich ilustratorzy, a w 1978 r.  tłumacze. Wielkim wyróżnieniem dla twórców jest również wpisanie ich książki na Listę Honorową im. Hansa Christiana Andersena, na liście tej znajduje się wiele książek polskich pisarzy. 

W 1967 r. Międzynarodowa Izba do Spraw Książek dla Młodych Ludzi (IBBY) ustanowiła Międzynarodowy Dzień Książki dla Dzieci – święto obchodzone co roku 2 kwietnia  w dniu urodzin Andersena. 
                                                                                                 Joanna Kulmowa, polska  pisarka i poetka, dedykowała Andersenowi jeden ze swoich wierszy:

                  List do Andersena

Andersen Szkic Ja dziękuję panu
panie Janie Christianie
za bardzo dziecinne bajanie.

Za kominiarczyka co kochał się w pasterce.
Za słowika –
że miał żywe serce.
Za szkiełko Królowej Śniegu.
I za smutny los żołnierza cynowego.
Za księżniczkę na ziarnku grochu.

      Za cień
      który trwa przy mnie wszędzie.
      I za każde brzydkie kaczątko
      co wie teraz
      że łabędziem
      będzie.

      (Źródła: www.wiersze.doktorzy.pl/doandersena (wiersz)
                Guliwer, 2000, nr 3 (rys.)

      Ciekawostki:

      W wielu baśniach w osobach głównych postaci przedstawił samego siebie. Za najbardziej autobiograficzną baśń uważa się “Brzydkie kaczątko”. Brzydki podrzutek pokonując wiele przeciwności losu, wyrósł na najpiękniejszego ptaka w gromadzie.
      – W towarzystwie ceniony był za swój humor. Potrafił opowiadać o wydarzeniach dnia w sposób humorystyczny, nie zważając na prawdziwość opowiedzianej historii.
      – Chętnie śpiewał, gdy został o to poproszony; przebywając za granicą miał w swoim repertuarze pieśni duńskie.
      – Ze Stanów Zjednoczonych Ameryki dostał zaproszenie na tourne po kraju, podczas którego na spotkaniach z Amerykanami czytałby swoje utwory. Jednak strach przed możliwością katastrofy statku nie pozwolił mu na podróż do Ameryki. Mógł wrócić bogaty z tej podróży, tak jak to się stało w przypadku wielu innych pisarzy europejskich.

Bibliografia:

  • Bajki ze starego kufra / H.C. Andersen. – Warszawa, 2006
  • Światowe obchody 200. rocznicy urodzin H. Ch. Andersena : 2 kwietnia – 6 grudnia 2005 r. – [S.l. : s.n.], 2005
  • W poszukiwaniu szczęścia : baśniowa biografia Andersena / W. Piasecka. – Kraków, 2001
  • http://www.andersen.republika.pl/ciekawostki.htm

Zdjęcia:

Możliwość komentowania jest wyłączona.

Odwiedź nas na Facebooku
Archiwum