Archiwum dla ‘Wystawy’ Kategorie

 

WYSTAWA RYSUNKÓW

WIOLETY BRAUNSEJS

5-30 WRZEŚNIA 2016 R.

HPIM6040HPIM6043HPIM6048HPIM6050

ED

 

image Krzysztof Kamil Baczyński

Znany pod pseudonimami: Jan Bugaj, Emil, Jan Krzyski, Krzysztof, Piotr Smugosz, Krzysztof Zieliński, Krzyś. Urodził się. 22 stycznia 1921 w Warszawie, zm. 4 sierpnia 1944 roku. Zginął w czasie powstania warszawskiego jako żołnierz batalionu „Parasol” Armii Krajowej. Nieoceniony polski poeta czasu wojny, podchorąży, żołnierz Armii Krajowej, podharcmistrz Szarych Szeregów, jeden z przedstawicieli pokolenia Kolumbów. W czasie okupacji związany z pismem „Płomienie” oraz miesięcznikiem „Droga”.

IMG-20160107-WA0001IMG-20160107-WA0003

 

„A otóż i macie wszystko. Byłem jak lipy szelest, na imię mi było Krzysztof, i jeszcze ciało – to tak niewiele.”

Źródło: Rodzicom

IMG-20160107-WA0002

 

Źródło:

  1. K.K. Baczyński, Utwory zebrane, T. 1, wyd. Literackie, Kraków 1970
  2. K.K. Baczyński, Utwory zebrane, T. 2, wyd. Literackie, Kraków 1970
  3. K.K. Baczyński, Spojrzenie, wyd. Iskry, Warszawa 1985
  4. K.K. Baczyński, Utwory wybrane, wyd. Literackie, Kraków 1982
  5. Literatura polska: 1990-2000, T.1, wyd. Zielona Sowa, Kraków 2002

 

K.Ł.

 

clip_image002Władysław Stanisław Reymont
                                            ~07.05.1867- 05.12.1925~

Władysław Stanisław Reymont – właściwie Stanisław Władysław Rejment. Powieściopisarz, nowelista, reportażysta. Polski pisarz, prozaik i nowelista, jeden z głównych przedstawicieli realizmu z elementami naturalizmu w prozie Młodej Polski. Urodził się 7 maja 1867 we wsi Kobiele Wielkie w pobliżu Radomska, zmarł 5 grudnia 1925 w Warszawie. Niewielką część jego spuścizny stanowią wiersze. Laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za czterotomową „epopeję chłopską” Chłopi. Kolejność imion i pisownię nazwiska zmienił sobie sam.

 

               IMG-20151208-WA0001

              IMG-20151208-WA0002

Literatura:

  1. W.S. Reymont, Rok 1974, cz. 1, PIW, Warszawa 1980.
  2. W.S. Reymont, Rok 1974, cz. 2, PIW, Warszawa 1980.
  3. W.S. Reymont, Chłopi, T 1-2, PIW, Warszawa 1998.
  4. W.S. Reymont, Chłopi, T 3-4, PIW, Warszawa 1998.
  5. P. Machlański, Szlakiem Reymonta, Ziemia Łódzka, 2012, nr.5, s.23.
  6. W.S. Reymont, Ziemia Obiecana, wyd. Literatura, Łódź 2008.
  7. Jodełka- Burzecki, Reymont przy biurku, PIW, Warszawa 1978.

K.Ł.

 

   William Wharton                    image

urodził się w Ameryce w rodzinie robotniczej, tam spędził pierwsze lata swego życia i odebrał wykształcenie, ale większość swojego dorosłego życia spędził we Francji. Jego prawdziwe nazwisko brzmi Albert DuAime, a przodkowie przybyli do Ameryki właśnie z Francji. W 1943 r. ukończył Upper Darby High School. W czasie II wojny światowej zgłosił się ochotniczo do armii amerykańskiej i walczył na terenie Europy. W czasie ofensywy w Ardenach odniósł rany i został wysłany do Ameryki. Do końca życia nie odzyskał pełnej sprawności. Renta inwalidzka pozwoliła mu na podjęcie studiów – ukończył wydział sztuk pięknych na University of California, Los Angeles, zdobył także doktorat z psychologii. Potem uczył w szkołach w Kalifornii.W 1960 rodzina Whartona przeniosła się do Europy, chcąc uchronić dzieci przed zgubnym wpływem amerykańskiej popkultury, a zwłaszcza telewizji. Przez lata mieszkał w Paryżu, utrzymując się z malowania obrazów oraz wynajmowania remontowanych przez siebie mieszkań w paryskich kamienicach. Wydarzenia te opisał w powieściach Spóźnieni kochankowie oraz Werniks. W latach 60. domem rodziny Whartonów stała się barka mieszkalna na Sekwanie, a od lat 70. także stary młyn w Burgundii. Te wydarzenia z kolei znalazły swe odbicie w książkach Dom na Sekwanie oraz Opowieści z Moulin du Bruit i Wieści. Poza tym rodzina du Aime mieszkała przejściowo w południowych Niemczech, Włoszech i Hiszpanii; niekiedy wracali do Stanów Zjednoczonych. W 1988 córka, zięć i dwoje wnucząt pisarza zginęli w wypadku samochodowym podczas karambolu na autostradzie międzystanowej nr 5 w stanie Oregon, powstałego na skutek zadymienia spowodowanego wypalaniem pól. Sześć lat później Wharton napisał książkę o wypadku i o jego ofiarach (Niezawinione śmierci). Wtedy postanowił także walczyć o wstrzymanie tego powszechnego w USA procederu. Podporządkował temu celowi kolejne lata życia i zintensyfikował twórczość pisarską, uzyskane w ten sposób środki przeznaczając na realizację swych zamiarów. Zmarł w Encinitas w stanie Kalifornia wskutek infekcji podczas pobytu w szpitalu, gdzie znalazł się z powodu problemów z ciśnieniem.

Źródło: www.lubimyczytac.pl

page

Bibliografia:

1.W. Wharton, Tato, wyd. Czytelnik, Warszawa 1989.
2. W. Wharton, Rubio, wyd. Rebis, Poznań 2003.
3. W. Wharton, Tam, gdzie spotykają się wszystkie światy, wyd. Rebis, 
   Poznań 2009.
4. W. Wharton, Ptasiek, wyd. Rebis 2002.
5. W. Wharton, Stado, wyd. Rebis, Poznań 2003.
6. W. Wharton, Dom na Sekwanie, wyd. Rebis, Poznań 1996.
7. W. Wharton, Opowieści z Moulin du Bruit, wyd. Rebis, Poznań 1997.

K.Ł.

Archiwum wpisów
Kalendarz wpisów
Październik 2017
P W Ś C P S N
« Wrz    
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  
wait
wait