P1010817Po zwiedzeniu Centrum Nauki Kopernik nasza, kilkunastoosobowa grupa pojechała na ulicę Grzybowską przy ul. Przyokopowej na Woli, gdzie w dawnej elektrowni tramwajowej z początku XX wieku mieści się Muzeum Powstania Warszawskiego.

Muzeum otwarto po 60 latach milczenia o Powstaniu, w przeddzień 60 rocznicy jego wybuchu, 31 lipca 2004 roku. Jest hołdem oddanym dla tych, którzy walczyli i ginęli za wolną stolicę i Polskę. Przedstawia walkę i życie w powstańczej Warszawie, ale ukazuje też złożoną sytuację międzynarodową, jaka towarzyszyła powstaniu oraz powojenny terror komunistyczny wobec dowódców i powstańców w PRL. Projektując Muzeum autorzy zaproponowali zwiedzającym najnowsze techniki audiowizualne pozwalające na interaktywne uczestniczenie w oglądaniu eksponatów.

Zgromadzone w przestrzeni muzealnej eksponaty, dokumenty, mapy, tablice i aranżacja wnętrza (fotografie, obwieszczenia itp.) uzupełnione obrazem (filmy, technika multimedialna), światłem i dźwiękiem (odgłosy walki, głosy z megafonów, docierające z oddali pieśni powstańcze), przybliżają klimat i czas walki. Zwiedzający chodzą po granitowym, ulicznym bruku wśród obrazów ruin miasta. Nad głowami mają replikę samolotu Liberator B-24 w skali 1:1, w którym mogą obejrzeć 6-cio minutowy film w 2D, przedstawiający przelot nad doszczętnie zrujnowaną przez Niemców po powstaniu, Warszawą. Wrażenie niesamowite!

W podziemiach znajduje się replika kanału, przez który można się przedostać do kolejnej sali „Niemcy w okupowanej Warszawie”.
Tutaj można obejrzeć historię z lat 1939-1944 widzianą oczami okupanta.

Muzeum mieści się na trzech poziomach. Obejmuje powierzchnię ponad 3000 m2 Zwiedzaniu sprzyja zachowana chronologia zdarzeń z powstania. Pokazuje nie tylko militarne dzieje 63 dni bohaterskich walk, ale także życie codzienne zwykłych warszawiaków.

Zwiedzanie rozpoczynamy od Godziny „W” i wybuchu powstania. Oglądamy: niemiecki terror (Palmiry, więzienie na Pawiaku), funkcjonowanie Polskiego Państwa Podziemnego, oglądamy zdjęcia, słyszymy odgłosy ulicy warszawskiej. W tzw. rozmównicach możemy przez czarny, ebonitowy aparat telefoniczny porozmawiać z uczestnikami powstania, którzy odpowiedzą na zadane przez nas pytania. Identyfikujemy się z powstańcami przemieszczającymi się kanałami Warszawy. Odpowiedniej scenografii towarzyszą efekty wizualne i dźwiękowe. Na trasie zwiedzania znajduje się wiele osobnych pomieszczeń, w których możemy oglądać eksponaty, filmy (biogramy osób uczestniczących w powstaniu, zarówno po stronie polskiej, jak i niemieckiej).

W jednym z takich pomieszczeń wyeksponowano maszyny drukarskie z lat 40-tych i Obwieszczenie z 3 sierpnia 1944 roku, „Biuletyn Informacyjny”, itp. Na następnym poziomie możemy poznać życie religijne i kulturalne w powstańczej Warszawie, alianckie zrzuty, szpital powstańczy.

W kinie „Palladium” możemy obejrzeć trzy powstańcze, archiwalne kroniki filmowe Biura Informacji i Propagandy AK. Na poszczególne poziomy zwiedzania możemy się dostać przeszkloną windą, na której umieszczono powstańcze opaski.

W centrum Muzeum umieszczono stalowy monument, przechodzący przez całość ekspozycji od parteru po ostatni poziom. Na nim znajdują się daty kolejnych dni powstania, ślady po pociskach, a wewnątrz umieszczono odgłosy walczącej stolicy. Na następnym piętrze ekspozycja ukazuje walkę powstańców, żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych oraz Armii Ludowej we wrześniu i upadek powstania. Ukazuje też późniejsze wydarzenia: działalność PKWN, polityczne decyzje międzynarodowe, exodus ludności Warszawy.

W wydzielonym Miejscu Pamięci znajdują się powstańcze mogiły i pamiątki po powstańcach. W odrębnym pomieszczeniu wydzielonym i wyciszonym szarym filcem znajdowały się umieszczone na długim stole, zatopione w płytkach plexi dokumenty z ekshumacji zwłok powstańców.

Przechodząc od ekspozycji do ekspozycji napotykaliśmy na kartki z powstańczym kalendarium, które mogliśmy zbierać, aby móc później odtworzyć koleje powstania od lipca do października 1944 roku.

W ostatniej ekspozycji, w której przedstawiono losy powstańców w pierwszych latach po wojnie dominuje kolor czerwony. Zamieszczono tam zdjęcia i biogramy osób związanych z władzami PRL i Urzędem Bezpieczeństwa, które zakłamując historię powstania, eliminowały jego uczestników.

Obejrzeliśmy też piękną Kaplicę. Jej patronem jest bł. ks. Józef Stanek, schwytany i powieszony przez SS-manów, beatyfikowany w 1999 przez Jana Pawła II. W Kaplicy znajdują się relikwie księdza Stanka.

Na koniec zajrzeliśmy do pięknej, przytulnej, stylizowanej na lata międzywojenne kawiarenki „Pół Czarnej”. Z uwagi na upał postanowiliśmy nasze zwiedzanie zakończyć gorącą herbatą. Przy wyjściu mogliśmy zakupić książki i drobne upominki związane z tym miejscem.

W czasie zwiedzania spotkaliśmy wielu młodych ludzi z różnych krajów świata.

Na nas ekspozycje wywarły ogromne wrażenie, mimo iż naszą historię znamy nie od dziś. Okazało się, że i te osoby obejrzana historia skłaniała do głębokich refleksji. Czasu mieliśmy naprawdę niewiele, nie udało się nam, niestety, zwiedzić do końca wszystkich ekspozycji.

Muzeum Powstania Warszawskiego jest szczególnym miejscem właśnie w stolicy, godne polecenia każdemu, kogo choć trochę interesuje historia Polski. Jak podają dane statystyczne przez 6 lat jego mury przekroczyły ok. 3 miliony zwiedzających. W Muzeum dostępne są (po uprzednim zamówieniu) audioprzewodniki w 18 językach. Wszystkie inne informatory napisane są w języku polskim i angielskim.

BW

P1010773P1010816P1010805P1010806P1010819P1010828P1010834P1010836P1010835

zdjęcia EK

Możliwość komentowania jest wyłączona.